Door Sam van Middendorp

Wat was het weer een fantastisch weekend met z’n allen. Ook al moest er zoals altijd weer veel werk worden verzet, veel geld worden uitgegeven en soms ook worden opgegeven: het team-gevoel overheerste en TACO was uitstekend vertegenwoordigd. In vrijwel alle klassen, op het podium en niet te vergeten: in de feesttent.

Europokal Eindewege, dat klinkt best goed hè? Zeeuwse klei in plaats van Loenens zand. De gaten in de baan deden soms anders vermoeden (zie onderstaande foto 1 en 2), maar over het algemeen kwam men enthousiast uit de strijd en hebben we prachtige wedstrijden gezien.

Zaterdag

Klasse 3 is een van de meest spectaculaire klassen om te kijken dit seizoen, met dank aan onze Sander Borgonje en Robbert Beelen, maar zeker ook aan Sander de Haan en Seppe Aerts. De laatste twee moeten uitvechten wie er dit jaar met de titel aan de haal gaat, en dat is te zien. Wat een mooie strijd! Op zaterdag wisselen de heren elkaar voortdurend af aan kop, in de finale staan ze alle vier op rij aan de start. Kopstart voor Borgonje, maar hij wordt gepasseerd door Aerts en Beelen. Een paar ronden wordt er volop gestreden. Beelen neemt de leiding, vliegt dan in de chicane in volle vaart over de kop. Een rode vlag, een zwaar gehavende Audi die pijn doet aan de ogen en er volgt een herstart. Borgonje pakt de koppositie en het lange wachten op zijn versnellingsbak was niet voor niets: hij wint overtuigend. Niet ver achter hem passeert Erik Tempert knap als derde de finishlijn, en behaalt hiermee zijn eerste Europokalpodium van het seizoen. Op p. 5 volgt vervolgens Daimy Mulderij, in de Audi van Henk Wind, en dat bij zijn debuut!

Voor Wilton Wichers Schreur duurde het rijplezier helaas niet lang dit weekend. Met dank aan bouwbedrijf T. Groters en van Werven installatietechniek kon hij dit weekend nog aan zijn seizoen vastplakken, maar het gaat al in de eerste serie mis. Hij komt als derde de eerste bocht uit, achter Paul Groters. In de volgende bocht plaatst Wilton een schitterende inhaalactie binnendoor, precies met het linkervoorwiel over het randje. Paul voorbij, maar het publiek hoort dat de auto niet goed loopt. Zelfs pruttelend en wel houdt hij met gemak de tweede plaats vast, een half uur later staat de Spitznagel echter toch al op de aanhanger. Bakschade, einde seizoen. Maar hij komt weer terug, belooft ie plechtig (geen virus zo hardnekkig als het onze…).

Paul heeft zaterdag in de series nogal wat pech: twee lekke banden tegelijkertijd bijvoorbeeld, en later een botsing met TACO-noord collega Gerrit van Mourik, die stilvalt door bakproblemen en de rest van het weekend niet meer in actie kan komen. Maar in de finale rijdt Paul van ver achterin helemaal naar voren, naar een mooie vierde plek. Waar dat nu opeens vandaan kwam in een zwaar bezet deelnemersveld? “Gas geven”, luidt het nuchtere antwoord.

Wie ook uitstekend aan het weekend begint is startkanon Kaylee van Middendorp. Eerste serie een vijfde plek (en daarmee vermoedelijk voor het eerst in haar carrière gefinisht voor Nick Pelgrom, die vlak achter haar als zesde over de streep komt) en in de tweede serie als eerste de bocht uit vanaf de tweede (!) startrij. Een paar ronden rijdt ze op kop, op de hielen gezeten door zeker niet de minsten in hun gretige MR2’s. Dan wordt ze in de bocht achterstevoren geduwd. Een zwarte vlag voor de boosdoener, maar het betekent alsnog dat Kees in de finale van ver achterin moet komen. Ze finisht net buiten de top 10, maar wordt nog de rest van het weekend door jan en alleman aangesproken over die paar mooie ronden op kop…

Een bijzondere zaterdag was het voor Wesley Welgraven. “Ik heb eindelijk het gevoel dat de motor heel blijft”, zegt hij voor aanvang van de wedstrijden, maar al in de eerste bocht blijkt dat er ook nog andere delen kapot kunnen: een ongelukkige botsing en er is nogal wat krom en afgebroken. Een halve dag hard werken en dan als een speer richting de start om nog te kunnen aansluiten voor de derde serie, maar hij arriveert net 20 seconden te laat. Het TACO-publiek probeert de start van de keverserie nog uit te stellen door uit volle borst “EHBO! Ambulance!” te gillen, maar er is niemand die erin trapt en het hek is te hoog om te streaken. Omdat het deelnemersaantal op zaterdag niet heel overweldigend is, mag Wesley toch nog aansluiten in de finale. Daarin wordt hij knap zesde, een kleine beloning voor het urenlange sleutelwerk.

Ook Frank van Veen rijdt erg sterk zaterdag. De baan lijkt hem te liggen en hij passeert veel concurrenten links en rechts, wat hem als enige TACO-coureur zowel op zaterdag als op zondag in klasse 2 een finaleplek oplevert (John Koerhuis, Gerald Nooteboom, Herwin Bonhof en Robbert Kluin redden het niet). Helaas slaagt hij er daarin net niet in om een prijs te veroveren, en blijft hij steken op een 12e plek.

Wel een mooie beker voor Piet van de Wetering, die de smaak langzaam weer te pakken krijgt na zijn klapper in Terwolde en een derde prijs mag ophalen. In de finale die volgt, die van klasse 7, komt klassementsaanvoerder Chris de Weerd niet goed weg bij de start en is hij er bij de herstart niet meer bij. De schade blijkt groot: de astap is kapot, en het is nog maar de vraag of de juiste onderdelen op tijd kunnen worden aangevoerd. Wat er uiteindelijk voor nodig is: vader Gait de Weerd staat op zondagochtend om 4 uur op en arriveert tegelijk met de zon in Zeeland, en met de benodigde onderdelen. Tegen de tijd dat deze verslaggever uit bed rolde, had Racing Team de Weerd er al de nodige uren sleutelen op zitten. Het gaat immers om de titel dit seizoen, en aan het eind van de dag zal blijken dat het het allemaal waard was.

Zondag

In de kwalificatie van klasse 3 moet Sander Borgonje eerst Seppe Aerts nog voor zich dulden, maar in de finale verslaat hij alle concurrentie. Hij moet er alles aan doen om acht ronden lang de koppositie vast te houden, Aerts zit hem op de hielen, maar hij slaagt erin en Borgonje behaalt zijn tweede welverdiende overwinning van dit weekend. Wederom niet ver daarachter finisht Erik Tempert, op een mooie zesde plek. Robbert Kluin en Herwin Bonhof mochten in deze finale aansluiten vanuit de herkansing, wat een vijfde startrij betekent en een flinke opgave om nog in de buurt van de prijzen te komen. Kluin heeft een superstart en slaagt daar bijna in: hij finisht nipt als 11de.

In de finale van klasse 1 staan Nick Pelgrom, Kaylee van Middendorp en Rick van Uden aan de start. Van deze drie komt Nick het best de eerste ronde uit: hij ligt op een vijfde plek. Rijdt dan nog naar voren naar vier en komt heel dichtbij plek drie, maar moet die uiteindelijk toch aan een andere MR2 laten. Als hij in Zoutleeuw net zo goed rijdt als dit weekend is een top-3 notering in het eindklassement een heel reeële optie. Kaylee en Rick finishen helaas buiten de top 10.

Wesley Welgraven wordt in de kwalificaties twee keer knap zevende vanaf de vijfde (!) startrij en plaatst zich daarmee ruimschoots voor twee finales. In de eerste finale (klasse 6) finisht hij met remproblemen als 10e, in de tweede, ietwat huiverig door dezelfde remproblemen, als zevende. Een prima testdag voor hem al met al, voor de laatste NK-wedstrijd volgende week in Baarle-Nassau.

Dan de finale van klasse 7, die loeispannend belooft te worden. Op de eerste startrij staan namelijk de nummer 1 (Equipe de Weerd), 2 (Ysbrand Dijkstra), 3 (Steve Otzer) en 4 (Rolf Kools) van het klassement zij aan zij, klaar voor de strijd (je kunt de standen in het klassement hier bekijken). Er wordt gestart, de spanning is hoog en dat blijkt: er volgt een crash in de eerste ronde. Complete herstart, met de vier kopmannen nog ongedeerd. Steve Otzer rijdt het hele weekend al voorop en pakt meteen de koppositie, op een paar meter gevolgd door Dijkstra, Kools en de Weerd. Deze volgorde blijft lang ongewijzigd, hoe luidkeels het TACO-publiek ook van zich laat horen. Toch is de uitslag (Otzer 1, Kools 2, Dijkstra 3 en de Weerd 4) gunstig voor Equipe de Weerd: zo blijven ze aan de leiding in het klassement. Maar het is ontzettend spannend, de kampioen gaat in Zoutleeuw bepaald worden over twee weken… (Zorg dat je erbij bent!)

Tegen de tijd dat Aniek haar finale mag rijden, is het al behoorlijk hard aan het regenen. Maar Aniek blinkt wel vaker uit in zware omstandigheden, dus het diehard TACO-publiek blijft dapper tot de laatste finale, verzameld onder paraplu’s, aan de baan staan om de jongste dame van het team aan te moedigen. Het is de moeite waard, Aniek heeft een uitstekende start en vecht zich in de prijzen: naar een mooie achtste plek. Niet veel later gaat het steeds harder waaien en regenen, en wordt besloten geen Superfinale te rijden. Jammer, maar gelukkig hebben we over twee weken nog een veelbelovend Europokal-weekend voor de boeg!

Foto’s: Semmy Fotografie (bedankt!!!). Meer foto’s volgen snel.

12002210_872470999473815_4797395342878065970_n

11225177_872471232807125_3165694369515248583_n 11987095_872470496140532_4291740646023724896_n 11998968_872470102807238_5331231427932724215_n12002235_872469902807258_3210431366336597146_n 12004046_872471549473760_4777261030127893251_n 12004966_872471512807097_6366364932801322691_n12009745_872470126140569_6008064955639529208_n

10419048_872471806140401_7095931858149380818_n10624921_872472376140344_6946054196059764289_n 12027556_872472432807005_4390485402537752380_n 12006083_872472439473671_1308056121696994155_n 11990438_872472519473663_6113984803422391641_n